Paryska Katedra Notre-Dame
W sercu Paryża jest wyspa "Cite", przez Francuzów nazywana sercem i kolebką stolicy. Centralnym punktem wyspy jest rozległy dziedziniec, na którym rysunek gwiazdy jest symbolem środka, centrum Paryża. Stąd mierzy się odległość na drogach biegnących ze stolicy. Każdy turysta, jak każe tradycja, musi swą stopą dotknąć gwiazdy, by jeszcze kiedyś tu wrócić. Jednak tak naprawdę centralnym punktem wyspy jest monumentalna Katedra Notre Dame.

W XII wieku prawie wszystkie większe miasta Francji miały swoją katedrę. Paryż jej nie miał. Dlatego w 1163 roku biskup Maurice de Sully rozpoczął prace budowlane, które ukończono w 1330 roku. Potem kilkakrotnie coś przerabiano. Nie zawsze darzono "kaplicę historii Francji" należnym jej szacunkiem. W XVII wieku np. zbito kolorowe witraże i zastąpiono je białym szkłem. Wzburzony lud Rewolucji niszczył wszystko, co przypominało lub co mogło przypominać, znienawidzoną władzę.

Dopiero pióro Viktora Hugo i efekty działań wielu innych ludzi pomogły w odnowieniu budowli i uznaniu jej za zabytek. "Notre-Dame" ma 130 metrów długości, 48 metrów szerokości, wysokość sklepienia w głównej nawie przekracza 35 metrów. Iglica z drzewa obitego ołowianą blachą ma 40 metrów wysokości. Fasadę Katedry tworzą dwie wieże, mające 70 metrów wysokości. Z ich szczytów rozciąga się wspaniały widok na Paryż. Przy wielkim ołtarzu wmurowano tablicę przypominającą, że 10 września 1573 roku Henryk Walezy zaprzysiągł tu przed posłami polskimi tzw. artykuły henrykowskie (określające zakres władzy monarszej i będącej później podstawą ustroju Rzeczypospolitej w okresie królów elekcyjnych), a także "Pacta Conventa" czyli listę konkretnych zobowiązań, które zdecydował się spełnić przyjmując polską koronę.

Ważnym elementem ozdobnym Katedry są witraże i rozety, które dają niezapomnianą grę świateł. Zwłaszcza olbrzymia rozeta północna (w 85 procentach mająca jeszcze oryginalne szkła) mieni się tysiącem barw.

Organy pochodzą z XVIII wieku, odnowione w XIX, mają 6 000 piszczałek i 5 klawiatur. Na wykonanie sklepienia z drewna użyto 1300 dębów, i jest to zapewne wystarczająca podstawa do twierdzenia, że istnieje las w Notre Dame. Taka ilość drzew to jakieś 21 hektarów lasu. Dziś jak wszystkie katedry Francji, tak i Notre Dame jest własnością Państwa. Państwo sprawuje nad nią kontrolę m. in. z racji opieki nad zabytkami historycznymi. Zapewnia też prace konserwatorskie budynku. Kler, który "wypełnia kult katolicki", musi oświetlać, ogrzać, pilnować porządku i czystości.

Istotnym elementem Katedry są dzwony. W północnej wieży 4 dzwony przetopione w 1856 roku z brązu armat zdobytych w Sewastopolu. Największy waży 1915 kg, najmniejszy 763 kg. Wszystkie mają swoje imiona. W wieży południowej dzwon Bourdon pochodzi z XV wieku. Jednak w 1683 roku rozkazem Ludwika XIV został przetopiony i na nowo nazwany Emmanuel. Nowa nazwa nie przyjęła się, dalej jest to dzwon Bourdon. Waży on 13 000 kg, a jego serce 500 kg. Dzwony dzwonią 3 razy dziennie na Anioł Pański i na msze. Wszystkie dzwony jednocześnie dzwonią tylko w niedzielę i święta, dwa razy dziennie o 9.45 i 15.45. Wyjątkiem jest Bourdon, który odzywa się tylko na wielkie święta.